Vuurwerk

Oudjaarsavond nadert met rasse schreden. En dat betekent dus dat de mensheid het nodig vindt veel geld uit te geven aan vuurwerk. Ik hoor nu al – enkele dagen voordat het zover is – vrijwel continu knalvuurwerk. Sommige dreunen zijn zelfs zo onwaarschijnlijk hard dat ik me bijna in een oorlogsgebied waan. Zo moet het ook vrijwel continu in Beiroet hebben geklonken, ergens begin jaren tachtig.

Ik was een schoolgaande knaap van vijftien jaar toen ik op een paar honderd meter afstand zag hoe een enorme klap de schachttoren van een voormalige staatsmijn omver wierp – ja, ik ben opgegroeid in het hart van de vroegere mijnstreek in Zuid-Limburg. De aarde trilde na toen de 63 meter hoge kolos meedogenloos de aarde raakte (*). De klap van de ontploffing dreunde door tot in het diepst van mijn puberlijf. Het was werkelijk de enige keer in mijn leven dat een knal mij een ongekend gevoel van fascinatie bezorgde.

Sindsdien heb ik dat gevoel niet meer gehad. Van vuurwerk word ik gewoon niet vrolijk. Al in mijn vroegste kinderjaren liep ik er met een boog omheen, daarbij uiteraard aangemoedigd door mijn overbezorgde moeder.

Het is nooit goedgekomen met mij en vuurwerk. Tuurlijk, ik heb wel eens een rotje aangestoken en weggegooid. En ook is er wel eens een vuurpijl door mijn toedoen de heldere hoogte in geschoten. Maar het deed me niets. Ik keek het Chinese, knallende goedje na, handen in mijn zij, mij doorgaans iets afvragend  als ‘tja, en nu dan?’.

Het is weer bijna zover. Nederland knalt voor tientallen miljoenen de lucht in, en de milieuvervuiling is gigantisch. Maar dat maakt kennelijk niet uit. Als het maar knalt.

Als ik even tijd heb, haal ik voor oudjaarsavond nog een leuk flesje champagne in huis. En zelfs daarvan laat ik de kurk niet knallen. Nee, ik zal er zijn om te troosten als mijn dochtertjes bang worden van het zinloze geknal.

(*) Op 23 oktober 1983 werd de schachttoren van schacht 3 van de voormalige staatsmijn Emma in Hoensbroek opgeblazen. Als gevolg van technische fouten werden grote brokken beton honderden meters ver weggeslingerd, waarbij enkele woonhuizen en een kantoorpand beschadigd raakten. Drie politieagenten raakten gewond.

Kerstsfeer

Kerstavond. Vredig zit ik aan tafel en kijk naar mijn wijnglas. Het hoofdgerecht hebben we zojuist smaakvol weggesmikkeld. De kinderen zijn naar bed, de sfeer is goed, eten is lekker en de wijn is op.

Mijn schoonvader stelt voor nog een fles wijn te ontkurken. Zo gezegd, zo gedaan. Even later horen we hem rommelen in de keuken, maar het bekende ‘plop’ weerklinkt niet. Wel iets anders; een welgemeend, bijna olijk ‘godverdomme’ horen we vanuit keuken. Een flesje wijn opentrekken verloopt kennelijk niet altijd naar wens.

Zijn hartenkreet werkt op de lachspieren. En als iedereen uitgelachen is, nemen twee behulpzame handen het graag van hem over.

“Is dat jouw kerstgedachte?” wordt er gegrapt. De sfeer is goed. De wijn trouwens ook. Laat Kerstmis maar beginnen. Godverdomme.

###

Kerstochtend. Het ontbijt zit er bijna op. Ik loop naar de keuken om croissants uit de oven te halen. Altijd lekker. Vooral met jam en een begeleidende kop koffie.

Mijn oudste dochtertje wil graag meegenieten.

“Papa, mag ik ook een krossantje?”

“Ja, natuurlijk mag jij dat. En wat wil jij op je croissantje?”

Om haar een beetje in de goede richting te duwen, schuif ik jam en hagelslag voorzichtig in haar richting. Kwestie van kiezen.

Ze kijkt me serieus aan.

“Mosterd.”

Kerstgevoel

Het is donderdagavond 23 december als ik dit typ. Op de achtergrond klinkt een cd met middeleeuwse en renaissancemuziek waar mijn vrouw van in hogere kerstsferen raakt. Ze speelt deze cd traditiegetrouw ieder jaar als ze de kerstboom optuigt (“dit is mijn kerstboomoptuig-cd!”). Ik raak er dit jaar niet van in de kerstsfeer.

“Kerst hangt in de lucht, vindt u ook niet?” zei een buurtbewoonster vanochtend tegen me toen ik in mijn auto wilde stappen. Ik lachte vriendelijk terug en beaamde wat ze zei, maar dacht dat er meer sneeuw in de lucht hangt dan kerst.

Het is me dit jaar niet gegeven het kerstgevoel te pakken te krijgen. Wellicht komt dat doordat ik het druk heb. zowel beroepsmatig als privé. En dan is er nog mijn oudste dochtertje dat nu nog, achttien dagen na dato, de laatste sinterklaasliedjes aan het zingen is.

Ik kijk even uit het raam, een warme beker koffie in mijn handen geklemd. Buiten is het witter dan ooit. Een witte kerst lijkt dit jaar aannemelijk. Zou dát het dan zijn? Een witte kerst? Brengt die sneeuw me mijn kerstgevoel?

Tot nu toe hebben sneeuw en ijs me alleen maar koude vingers gebracht, maar ik weet het eigenlijk wel zeker: als ik op kerstavond het glas hef met wie mij lief is, en ik mag alle dagelijkse beslommeringen even achter me laten, dan overvalt ook mij het kerstgevoel. En ik zal ervan genieten.

Uiteraard wens ik iedereen die dit leest, aangename kerstdagen.