zondag 8 mei 2022

Een vergeten gevoel

Ze danste net zo vrolijk als onverwacht mijn leven binnen. Digitaal, dat wel. Maar ik zat gelijk rechtop en met mijn oren gespitst. Het genoegen bleek wederzijds, wat het dan weer gemakkelijk maakte om de juiste woorden te vinden.

Onze gesprekken bezorgden me een gevoel dat ik sinds mijn scheiding weliswaar nog niet bewust had gemist, maar dat me wel moeiteloos uit mijn evenwicht duwde. Als ze me een appje stuurde, leek het alsof mijn hart een slag oversloeg. Zo voelt dat dus als je tegenwoordig 18 bent, bedacht ik, en via social media iemand ontmoet.

Het contact had vooral een vrolijk karakter, maar leek al rap een bepaalde kant op te gaan. Onvermijdelijk, zo voelde het. Maar daarmee deed ook mijn innerlijke stem van zich spreken. Die stem herinnerde mij eraan dat ik een omgangsregeling heb met mijn kinderen: in mijn vrije weekends zijn de kinderen bij mij. En ik werk voltijds en onregelmatig, wat een geregeld contact ook niet bepaald bevordert. Om het compleet te maken woonden we ook niet direct naast elkaar. Beren op de weg dus voor deze soms nuchtere denker.

En ook al zijn beren op de weg géén beren op de weg als je je hart volgt, de situatie hield me wel bezig. De beren bleken een interessant gespreksonderwerp, want in de praktijk zou het erop neerkomen dat ik gewoonweg geen tijd voor haar kon vrijmaken. Althans, ik had geen idee hoe.

Totdat ze voorstelde ijskoud in de auto te stappen en die avond naar me toe te komen. Want sommige gesprekken voer je maar beter face to face. Haar ondeugende donkere krullen, haar open blik en haar spontane glimlach waren weergaloos ontwapenend.

Ze gebruikte woorden die ik in 14 jaar huwelijk niet had gehoord. Gaf me een gevoel van waardering en erkenning waarvan ik niet eens meer wist dat het bestond. En toen we zoenden, gebeurde dat zonder de kille reserve die tijdens mijn huwelijk steeds op mij werd gestanst alsof ik minderwaardig was.

En toch was daar mijn ingebouwde handrem, de beren op de weg. Hoe leuk ik haar ook vond, ik wilde haar niet teleurstellen of pijn doen als gevolg van een gebrek aan tijd. Want werk is werk, en mijn kinderen moet ik beslist voorrang geven - zo staat het zwart op wit. Voor mij was het een thema, en dat thema was ook gelijk het breekpunt.

Het was goed dat ze er was. Want ze heeft een gevoel bij me achtergelaten. Het gevoel dat ik er mag zijn, dat mijn mening wel degelijk relevant is en dat ik gelijkwaardig ben. Een gevoel dat geleidelijk uit mijn hart en mijn ziel was verdwenen in de loop van een tot mislukken gedoemd huwelijk met een eega die in de slotfase van ons huwelijk ontdekte dat ze een leuke collega had. En die na mijn vertrek uit de huwelijkse woning al snel snapte dat een sympathieke buurman best gezellig kan zijn.

Ik zou er verdrietig om kunnen zijn dat ik de vrouw met de ondeugende donkere krullen, de open blik en de spontane glimlach geen plek kan gunnen in mijn leven. Maar ik ben ook en vooral blij dat ze me iets heeft teruggegeven wat ik 14 jaar lang kwijt was. Daar ben ik haar stilletjes dankbaar voor. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten